วันเสาร์ที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2554

ด้วยแรงเหงา




หากเด็ดดาวดื่นดวงได้โดยง่ายดาย
จะร้อยเอาไว้ ด้วยสายสร้อยความคิดถึง
ฝากความเดียวดาย บรรทุกไปจากหัวใจหนึ่ง
ส่งไปถึงเธอซึ่งอยู่ฟากขอบฟ้า

ผ่านหุบเขาความหลังทะเลระทม
กี่เริ่มกี่ล้มกับรักที่ยังตามหา
กอบซากดวงเดือนที่เปื้อนละอองน้ำตา
ใส่เป้หัวใจเหว่ว้าตามหาคนชื่อว่าเธอ

เหงาดั่งว่าเป็นชีวิตสุดท้ายในจักรวาล
เวลาหยุดลงชั่วกาล จึงต้องออกตามให้เจอ
สุดโค้งขอบฟ้า ลิปดาเท่าใดคือที่มีเธอ
ต้องเจ็บกี่จำจึงเจอ เธอที่เป็นบ้านหลังสุดท้ายของหัวใจ

แต่แม่น้ำชีวิต ไม่เคยหวนคืน
จะหยัดยืนด้วยแรงเหงาได้นานแค่ไหน
วันคืนรอคอยจะจบลงตรงหัวใจใคร
คนมอบเจ็บครั้งสุดท้ายจะใช่เธอที่ฝันหรือเปล่า.